Nudne życie Matki, czyli czysta fikcja

 Odkąd jestem w Stanach, czyli od 9 lat, wiele osób z Polski pyta mnie, czy ja się tu nie nudzę jak mops. Odpowiem opisowo, co się u mnie działo w ciągu mniej więcej dwóch tygodni.

Słoneczna sobota. W głowie plany raczej z gatunku rekreacji domowej: pranie, sprzątanie, sterty rzeczy do prasowania i kilka podobnych rozrywek. I właśnie w trakcie takiego uroczego poranka Gigi, nasza trzyletnia suczka, wdrapała się na stół i zeżarła tabletkę. 

Na szczęście zrobiła to na moich oczach. Na stole leżało ich kilka i gdyby wybrała jakąkolwiek inną, skończyłoby się tylko wybuchową biegunką. Niestety, wciągnęła lek, który jak od razu sprawdziłam – okazał się dla psów śmiertelnie toksyczny. 

To był jeden z tych momentów, kiedy strasznie zabrakło mi mojego Taty, lekarza weterynarii z prawdziwego powołania  (nie znosił określenia weterynarz).

No ale od czego są geny? Weszłam w tryb bojowy. W głowie natychmiast pojawiły się wszystkie rady dotyczące psów, jakie przez całe życie od niego usłyszałam. 

Mąż wracał właśnie ze sklepu. Złapałam go telefonicznie, gdy był niedaleko domu, więc pojawił się prawie natychmiast. Wlepiłam mu w ramiona psiaka oraz opakowanie leku, które ta durna bździągwa zeżarła, i wysłałam do przychodni, żeby wywołali wymioty.

Sama, ciągle w stroju nocnym, zaczęłam na spokojnie analizować sytuację i jednocześnie się ubierać. Sprawdziłam standardowe procedury. Okazało się, że w przypadku tego konkretnego leku najlepiej wywołać wymioty przed upływem pierwszej godziny, a „okno życia” zamyka się po czterech. Potem nie ma już szans.

Mężuś dotarł do przychodni jak strzała. Udało im się wywołać wymioty (u Gigi oczywiście, nie u męża) po 40 minutach. I cała historia nie skończyła się w tym momencie. Można powiedzieć, że dopiero zaczęła się rozkręcać, ponieważ lekarz zapytał męża, co ma robić dalej. Mój osobisty małżonek zadzwonił więc do mnie z tym samym pytaniem. 

To, co wtedy sobie pomyślałam, nie nadaje się do druku. Kazałam wywołać wymioty po raz drugi. Wywołali. Poradzili też, żeby zabrać ją do szpitala na ostry dyżur, a w międzyczasie zadzwonić do super tajemniczego specjalistycznego centrum od zatruć, trucizn i wszelkich dostępnych toksyn.

Podali mi numer, a mąż pojechał z zażyganym psem do szpitala. Nie wiem jakim cudem, ale udało mi się połączyć z supertajnym ośrodkiem, który, jak się okazało, był gdzieś w Georgii. 

Za „jedyne” 120 dolarów odbyłam konferencję ze specjalistą – choć „przesłuchanie” byłoby lepszym określeniem. 

Miało to o tyle sens, że jako jedyna wszystko widziałam i mogłam dokładnie określić czas konsumpcji, co w całej tej sytuacji było najważniejsze. 

Następnie dostałam tajemniczy kod i polecenie, by podać go lekarzowi zajmującemu się naszym psem. Na tym etapie przestałam analizować sens tych działań i po prostu wysłałam kod mężowi.

Mąż dotarł do szpitala, gdzie już na niego czekali. Pierwsze, o co zapytali, to oczywiście czy ma kod. Mąż, lekko ogłupiały, podał im kod oraz psa. Lekarz skontaktował się z tym tajemniczym miejscem, podał kod i dostał konkretne wytyczne, co ma robić, a miał niewiele. 

Po mojej decyzji o podwójnych wymiotach mieli tylko podpiąć kroplówkę, żeby ją nawodnić, i obserwować. Jeżeli w ciągu 8 godzin nic by się nie wydarzyło, to znaczyło, że zdążyłam, a jeżeli nie i pies dostałby drgawek, mieli znowu dzwonić i pytać, jak ją ratować. Mąż dostał polecenie powrotu do domu i pozostawienia psa na obserwacji.

Następne osiem upojnych godzin trwaliśmy w przerażeniu, że zadzwonią ze szpitala. Nie zadzwonili. Gdy pojechaliśmy odebrać Gigi, oprócz wygolonej łapki nie wyglądała ani na wykończoną, ani na specjalnie winną. My za to czuliśmy się jak zombie, a mnie dodatkowo zżerało irracjonalne poczucie winy, że o mało nie zabiłam własnego psa. 

Aczkolwiek lekarz stwierdził, że swoją szybką reakcją, a zwłaszcza poleceniem dwukrotnego wywołania wymiotów uratowałam jej życie, a psy zżerają wszystko i nikt jej nie kazał wdrapywać się na stół.

Po około dwóch tygodniach znowu wylądowaliśmy w tym samym szpitalu z naszym drugim psem, Yogim, ponieważ zadrapał sobie oko i ciągle je mrużył. 

Spanikowałam, zawlekłam Męża i psa na ostry dyżur, mając nadzieję, że mi powiedzą, że to ja raczej powinnam się leczyć i to nie okulistyczne bynajmniej, a nie zawracać im głowę. 

Niestety okazało się, że miałam rację, bo w oku rozwijało się zapalenie i bez antybiotyku mogło się skończyć źle.

W międzyczasie, gdy psy się w końcu uspokoiły, Junior zdecydował się wprowadzić trochę atrakcji do mojej "nudnej" egzystencji.

Opis sytuacyjny: pierwsza w nocy, Mężuś śpi, ja jak zwykle nie. W kompletnych ciemnościach do pokoju wchodzi Junior i trzęsącym głosem mówi, że spadły na niego szklane drzwi od kabiny prysznicowej. 

Zapala światło, a ja widzę, że ręce ma całe we krwi. Moje pierwsze pytanie brzmiało: „Czy masz wszystkie palce?”. Junior w szoku się zawiesił. Powtórzyłam pytanie spokojnym głosem, bo przez krew niewiele widziałam.

Okazało się, że wszystkie palce były na miejscu, za to krew już niestety nie. Po myciu, dezynfekcji, ocenianiu potencjalnych miejsc do zszycia, oblepieniu go plastrami, pocieszeniu, że nie wykrwawi się na śmierć i wysłaniu go do spania, klapnęłam na łóżko. 

Mężuś przez cały ten czas spał snem sprawiedliwego. Jak można się domyślić, mnie spać już się wtedy zupełnie odechciało. Przytomnie kazałam Juniorowi zamknąć łazienkę, żeby ani on, ani kot się nie pokaleczyli, i postanowiłam, że to szanowny Małżonek będzie działał następnego dnia. 

Skoro przespał ratowanie własnego syna, to teraz w ramach rehabilitacji będzie musiał usunąć szkody.

Następnego ranka Mężuś bez słowa sprzeciwu dzielnie wynosił szkło, a ja myłam ściany, bo okazało się, że mój Syn w szoku leciał do mnie w kompletnych ciemnościach, opierając się o wszystko o co się dało po drodze. 

W efekcie nasz dom wyglądał jak miejsce zbrodni – klasyczne smugi krwi i odbicia dłoni na białych ścianach. I to nie jest żart.

Gdzieś w środku tych atrakcji mieliśmy awarię klimatyzacji i woda nam zalała część piwnicy, ale nie będę wspominać o takich drobiazgach. 

Podsumowując: ostatni raz nudziłam się mniej więcej 26 lat temu. Czyli w poprzednim tysiącleciu.

Stara Dusza w nowym ciele, czyli Nasz Dom

Moja powrotna podróż do Stanów po opróżnieniu mieszkania i wysłaniu cargo zaczęła się sceną jak z filmu. 

Piękny, słoneczny dzień gdzieś w Warszawie, na chodniku stoją dwie kobiety, obejmują się i płaczą, obok młody chłopak upycha do taksówki stos walizek.

Jedna z kobiet mówi do drugiej: „To nie jest pożegnanie na zawsze, przyjedziesz do mnie, jak skończy się wojna”. Tą osobą była Pani Ania, a drugą oczywiście ja we własnej, wymęczonej osobie. Chociaż jesteśmy w tym samym wieku, Pani Ania zachowywała się jak matka wysyłająca córkę w daleki, niebezpieczny świat. Na pożegnanie jeszcze walnęła mi z grubej rury: „I pamiętaj, dbaj o siebie, bo nikt nie chce chorych kobiet”. 

Ciężko odmówić trafności jej stwierdzenia, aczkolwiek moja kondycja fizyczna była ostatnią rzeczą, o której wtedy myślałam. Adrenalina jest siłą, która jest w stanie – może nie „przenosić góry” – ale małe pagórki już na pewno. Do tej pory nie wiem, jak udało mi się to wszystko ogarnąć, nie paść na zawał i nie zwariować.

W końcu zapakowaliśmy się do taksówki. Ania stała na chodniku i machała nieprzerwanie, aż jej sylwetka zniknęła mi całkiem z oczu. Trwałam w odrętwieniu. 

Oto pożegnałam się, technicznie rzecz biorąc, z obcą babą, Ukrainką, a tak naprawdę zostawiałam kogoś, kto był dla mnie ważniejszy niż rodzina i był ze mną w najgorszych momentach mojego życia. Pechowo dla niej złożyło się bowiem, że opiekowała się mną podczas mojego dochodzenia do siebie po dwóch operacjach i była ze mną przy śmierci moich Rodziców.

Gdybym miała ją opisać, to od zawsze przypominała mi chomika ze stalowym kręgosłupem moralnym. Porównanie do tego miłego gryzonia nie jest obelgą, tylko komplementem. 

Po pierwsze, strasznie lubię chomiki, a po drugie, ich szybkość jest imponująca – jak ktoś widział chomika w pełnym galopie, to wie, o czym mówię. 

Ania taka jest: miła, ciepła, obsesyjnie zbierająca i porządkująca rzeczy, a dodatkowo robi to w takim tempie, że mistrzowie olimpijscy w biegach dostaliby przy niej na bank zadyszki.

Istnieją więzi, których nie można ani zaszufladkować, ani zapomnieć. Wymykają się wszystkim mądrym, psychologicznym definicjom.

Ta, obiektywnie rzecz ujmując, obca kobieta, która opiekowała się moimi Rodzicami i mną z doskoku przez 8 lat, stała się moją „rodziną z wyboru”. 

Ta melodramatyczna scena miała miejsce rok temu. Nie miałam wątpliwości, że nie stracę z nią kontaktu, i tak się stało. Wysyłamy sobie zdjęcia, dzwonimy do siebie, ona modli się za mnie i za całą moją rodzinę. Naprawdę mam wielką nadzieję, że jeszcze ją zobaczę, bo wojna kiedyś się skończy – bo przecież nic nie trwa wiecznie – i wtedy ją odwiedzę.

Po przeleceniu Oceanu, co stało się dla mnie już prawie rutyną, ja, Junior, sześć wielkich walizek, dwie podręczne, plecak i torba (w sumie 150 kg bagażu) dotarliśmy do Stanów. Nie dałam sobie czasu na załamanie nerwowe, tylko rzuciłam się w wir rozpakowywania walizek.

Tutaj będzie mała techniczna porada: jak ktoś chce przewozić kołdry, poduszki, puchate koce, radzę zaopatrzyć się w worki próżniowe. W normalnych warunkach kołdra ledwo się mieści w walizce, z poduszkami jest jeszcze gorzej. Po upchnięciu ich do specjalnych plastikowych worków i odessaniu powietrza, w jednej walizce na luziku zmieściły się 4 kołdry. 

Piszę o czymś tak trywialnym, ponieważ nigdy nie przypuszczałam, że w najgorszych chwilach, jakie serwuje nam czasami życie, największe ukojenie daje stara kołdra czy poduszka, która pamięta czasy „słusznie minione”. I nie ma w tym żadnej logiki, są tylko czyste emocje.

Opróżnienie 8 walizek było świetną rozgrzewką przed dostarczeniem cargo. Podróż statkiem trochę potrwała (około 6 tygodni), ale dzięki temu zdążyliśmy kupić witrynki i dodatkową szafkę, żeby było miejsce na ekspozycję kryształów rodowych.

Mężuś w pocie czoła je składał, aczkolwiek był moment, kiedy myślałam, że mój łagodny, spokojny i niezwykle opanowany, osobisty mąż wywali wszystko do śmieci, a wcześniej mściwie te szafki porąbie. W końcu witrynki, mimo licznych przeciwności losu, stanęły, dumnie lśniąc przeszklonymi drzwiczkami, i wtedy przypłynęło cargo.

W wyznaczonym dniu na naszym podjeździe zaparkowała średniej wielkości ciężarówka i tu, dla odmiany, czterech panów „rozpakowywaczy” ruszyło do dzieła. Rozpakowywanie, ze względu na fakt, że były to tylko drobne rzeczy, a nie meble czy fortepian, sprowadziło się tak naprawdę do opróżnienia przez nich części kartonów, pogrupowania rzeczy według moich wskazówek i ułożenia ich wszędzie, gdzie się dało.

W efekcie kuchnia zatonęła pod stosami rzeczy opakowanych w papier i folię bąbelkową, kartony z książkami zablokowały możliwość poruszania się między pokojami, a w salonie na podłodze zaległy tak zwane przedmioty dekoracyjne, co w praktyce oznaczało właściwie całą resztę naszego polskiego dobytku.

Mężuś, który inteligentnie ewakuował się do pracy, obserwował postęp moich wysiłków niejako z oddalenia. Zadziałał u niego czysty instynkt samozachowawczy i nie narzucał się z oferowaniem pomocy, ponieważ ja, wychodząc ze słusznego założenia, że mężczyźnie trzeba wyartykułować potrzebę prosto z mostu, a nie liczyć, że się domyśli, poinformowałam go, żeby mnie zostawił w spokoju, bo ja muszę i chcę to zrobić sama, a jak będę czegoś potrzebowała, to poproszę.

W efekcie przez miesiąc, pracując codziennie przez 12 godzin prawie bez przerw, stworzyłam od nowa Nasz Dom. 

Wreszcie, po latach, udało nam się zgromadzić w jednym miejscu 5 domów: kawalerski mojego męża, moje panieńskie lokum, mieszkanie moich Rodziców, nasz polski „apartament” i amerykańskie, nowo nabyte gniazdo. Efekt końcowy przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania. Powiem szczerze, że nawet ja nie myślałam, że to będzie możliwe.

Połączenie rzeczy pochodzących z tak różnych miejsc i epok mogło doprowadzić do koszmarnego, klaustrofobicznego zagracenia przestrzeni, a mnie udało się stworzyć bezpieczną przestrzeń pełną harmonii, naładowaną wspomnieniami. Wreszcie wszystko połączyło się ze sobą w jedną, nierozerwalną całość.

I tutaj muszę się trochę cofnąć w czasie. 

Podczas pakowania rzeczy w Warszawie, oprócz wielu praktycznych i dekoracyjnych przedmiotów, do cargo trafił obraz i pluszowy pies. 

Obraz, aczkolwiek pamięta czasy słusznie, a nawet niesłusznie minione, niestety nie jest zagubionym dziełem van Gogha albo chociaż Picassa.

Jest sporej wielkości obrazem przedstawiającym bukiet kolorowych róż. Jak znalazł się w mojej rodzinie – już nigdy się tego nie dowiem, a wielka szkoda. 

Wiem za to, że od zawsze był i od zawsze również miał dziurę wielkości solidnego kciuka. Potem doszły jeszcze inne rany kłute i cięte i w efekcie to był klasyczny obraz nędzy i rozpaczy. 

Musiałam podpisywać specjalne dokumenty, że mimo tego, że on jest w takim stanie, to chcę go przewozić do Stanów, a nie wyrzucić na śmietnik, na co, myślę, panowie mieli wielką ochotę.

I tak obraz dotarł podziurawiony jak sito i z ramą, która w podróży rozpadła się na kawałki – tylko zrobiła mi uprzejmość i pękła idealnie w czterech rogach.

Jak już z grubsza wszystko rozpakowałam, to stanęłam nad tą kupką nieszczęścia i zamyśliłam się. Opór przed wyrzuceniem go był nie do przezwyciężenia. 

Zakupiłam klej do drewna i skleiłam ramę. Nie było to łatwe zadanie, bo robiłam to sama i ciągle mi brakowało ręki, żeby się wszystko trzymało i nie rozpadło. Potem pomalowałam kawałki kanwy i podkleiłam wszystkie dziury i rozcięcia od wewnętrznej strony, a na końcu kupiłam mały zestaw farb olejnych i zaczęłam się modlić do wszystkich sił o odrobinę talentu, ewentualnie farta. 

Nigdy wcześniej w życiu nie malowałam nic farbami olejnymi. Ostatni raz, kiedy w ogóle coś malowałam, miał miejsce w podstawówce, a potem miałam jednorazowy incydent w dekorowaniu szklanych butelek. Ciężko to było nazwać doświadczeniem wystarczającym do takiego zadania.

W pewne ciepłe popołudnie wyniosłam obraz do ogrodu, bo tylko w dziennym świetle dobrze widziałam kolory, i zaczęłam zamalowywać blizny. Szczęśliwie dla mnie, wszystkie uszkodzenia były na ciemniejszym tle przez co dobór kolorów był „łatwiejszy".

Widok mnie malującej z determinacją i lekkim szaleństwem w oku musiał być ciekawy, bo mój Mąż, jak mnie zobaczył, to stracił mowę. To był czysty instynkt, bo nie odważę się tego nazwać talentem.

Przez kilka dni nakładałam warstwy farby, aż wyrównałam powierzchnię, i blizny po wszystkich ranach kłutych, ciętych i brutalnym traktowaniu zrobiły się prawie niewidoczne.

Wstawiłam go w sklejoną ramę, znalazłam dla niego specjalne miejsce i powiesiłam na ścianie, gdzie wysychał ponad dwa tygodnie. I teraz sobie tam wisi i trzeba się mocno starać, żeby zobaczyć, gdzie był poraniony.

A drugi w kolejce był pluszowy pies wielkości ok. 40-50 cm. Dostałam go jak miałam 6 lat od mojego Dziadka, który miał problemy z chodzeniem i praktycznie na zakupy nie chodził nigdy. To była jedyna rzecz, jaką mi kupił w sklepie, do którego się razem wybraliśmy. 

Mój Dziadek dorobił się w sumie pięciorga wnuków i nigdy czegoś takiego dla nich nie zrobił. Ja byłam dla niego wyjątkowa i bezczelnie to przyznaję – każda dziewczynka w życiu powinna mieć Dziadka, który będzie ją kochał bezwarunkowo i w razie potrzeby własnym ciałem ochroni ją przed całym złem tego świata. I ja miałam wielkie szczęście, że takiego miałam, dlatego pies koloru żółtego (PRL w pełnym rozkwicie) przenosił się ze mną wszędzie, gdzie rzucił mnie los. 

Jego wygląd był jeszcze mniej atrakcyjny niż obrazu. Jak go pakowali panowie „pakowacze”, ich miny były bezcenne.

Po obrazie, odurzona sukcesem pierwszej w moim życiu renowacji, zaczęłam ratować psa. Rozprułam go, wyrzuciłam środek, uprałam, wypchałam na nowo, oderwałam oczy i nos. Kupiłam materiał imitujący krótkowłose futerko oraz sztuczne psie nosy różnej wielkości. Obszyłam starego psa nowym materiałem, dobrałam nos – dużo bardziej atrakcyjny niż poprzedni – i zawahałam się nad oczami. W efekcie zostawiłam te same, tylko przeprowadziłam dość pracochłonny, kilkudniowy proces odnawiania.

Już w końcowej fazie uświadomiłam sobie, że w zasadzie uszyłam nowego psa ze starymi oczami i że w środku nie musiałam zostawiać starego. A jednak musiałam – to było jak zatrzymanie starej duszy w nowym ciele. 

Pies w nowym wydaniu jest bardzo elegancki i atrakcyjny, a chyba najbardziej szokującym faktem jest to, że jak na niego patrzę, to widzę mojego starego, zniszczonego, brzydkiego psa. 

I jest to naprawdę piękny widok.

Cargo pełne łez

Długo zastanawiałam się, czy umieścić ten wpis, ponieważ jest niezwykle osobisty, a zarazem mocno różni się od reszty postów. W życiu niestety zdarzają się sytuacje, kiedy okoliczności spychają człowieka pod ścianę i może już w nią tylko walić głową. To był właśnie taki moment. Jednak w chwili, kiedy już miałam uderzyć w mur, znaleźli się ludzie, którzy podłożyli mi poduszkę.

W momencie, kiedy zdecydowaliśmy się na emigrację, dla wszystkich było oczywiste, że będziemy mieli dwa domy. Jeden w Warszawie, gdzie zamieszkali moi rodzice, i drugi, nowy w Stanach. Pomimo że podczas przeprowadzki do Ameryki zabraliśmy ze sobą wiele rzeczy, większość została i moi rodzice dzielnie stanęli na straży naszego polskiego „majątku”.

Przez pierwsze pięć lat, kiedy wynajmowaliśmy dom, uczucie rozdwojenia serca – bo „tam dom, gdzie serce twoje” – było stosunkowo niewielkie. Kiedy jednak kupiliśmy własny dom, pojawiło się rozdarcie nie do zacerowania. Fakt, że zdecydowaliśmy się na tak poważny krok, jakim jest zakup nieruchomości w obcym kraju, daleko od ludzi i miejsc, które kochaliśmy, zmieniał wszystko. Przede wszystkim zniknęło poczucie tymczasowości i obawa, że w każdej chwili ktoś może cię wyrzucić, zabronić trzymania zwierzaka albo po prostu przyjść i wykarczować wszystko, co zielone w ogrodzie. Razem z ciężarem odpowiedzialności za ogromny kredyt oraz nieustannymi, małymi i dużymi naprawami, pojawiło się uczucie błogiego spokoju.

I w takiej sielance, mimo pandemii, przeżyliśmy dwa lata. Śmierć moich rodziców w ciągu pół roku zmieniła wszystko. Stanęłam przed zadaniem, które w normalnych warunkach byłoby niezwykle ciężkie, a po śmierci Matki stało się czystą traumą. Musiałam zlikwidować nasze mieszkanie w Warszawie, żeby wystawić je na sprzedaż. Musiałam to zrobić sama, bo mąż musiał wrócić do Stanów.

Przytomnie zostawiłam sobie do pomocy panią, która opiekowała się moimi rodzicami, i była to jedna z najlepszych decyzji, jakie podjęłam w życiu. Oprócz wsparcia moralnego była to pomoc w ciężkiej, fizycznej pracy. Robiłam selekcję rzeczy do oddania, wyrzucenia i zabrania do Stanów. W praktyce chodziłam po mieszkaniu i podejmowałam setki decyzji, co zatrzymać w naszym życiu, a czego się pozbyć na zawsze. Ja decydowałam, a pani Ania (Anioł pod przykrywką) chodziła za mną i płakała.

O ile meble, chociaż bardzo je lubiłam, mogłam oddać, o tyle problemem okazały się te wszystkie drobne rzeczy, które zalegają w każdym domu. Pamiątki, książki, „kryształy rodowe” – w większości przedmioty nieposiadające prawie żadnej materialnej wartości, za to naładowane emocjami, piętrzyły się przede mną, a wybór był wręcz fizycznie bolesny. Mieliśmy ponad trzy tysiące książek, oddałam dwa i pół tysiąca. Reszta miała trafić do naszego domu w Ameryce.

Ciekawa sprawa z książkami – im są starsze, tym trudniej się ich pozbyć. Z ciężkim sercem, ale w miarę sprawnie pakowałam te najnowsze. Pomału robiło się coraz trudniej, aż doszłam do momentu, w którym nie byłam w stanie oddać reszty. Podobnie rzecz się miała z innymi przedmiotami. W pewnym momencie osiągnęłam stan, w którym nie mogłam stracić już nic więcej.

Wtedy pojawiła się firma transportowa, która za ciężkie pieniądze miała przewieźć drogą morską wszystko ładnie popakowane w kartony. Ponieważ była to tzw. drobnica, liczba kartonów była ograniczona. Już podczas pierwszego spotkania zapoznawczego pan koordynator uświadomił mi brutalną prawdę, że nie wszystko się zmieści. Poradził, żebym pożegnała się z pościelą, kocami i ręcznikami.

Na tym etapie zaczęłam już pomału tracić ludzkie odruchy. Zakupiłam cztery dodatkowe walizki do samolotu, a ponieważ w międzyczasie do Polski dotarł Junior, pojawiła się nie tylko pomoc, ale również dodatkowy limit bagażu. W efekcie do Stanów wracaliśmy z sześcioma wielkimi walizkami i dwiema podręcznymi, ale to było potem.

Razem z panią Anią zapakowałam cztery walizki, modląc się w duchu, żeby to wystarczyło. Pozostałe rzeczy leżały w stosach ułożonych na podłodze, w tym wszystkie moje ukochane książki. Dokładnie wtedy, według planu, stawili się panowie od przeprowadzki – trzech „pakowaczy”, z czego jeden zarządzał całym procesem.

Ze względu na liczbę rzeczy proces pakowania miał się odbywać na zasadzie priorytetów. Całe mieszkanie zostało podzielone na sektory. Planowo panowie mieli zacząć od najważniejszych przedmiotów, a jeżeli starczy miejsca – spróbować dopakować coś mniej priorytetowego.

Jeżeli ktoś nie wie, jak wygląda procedura pakowania tzw. mienia przesiedleńczego, już wyjaśniam. Wszystko muszą pakować specjaliści, nic nie można upchnąć, ścisnąć czy ogólnie pokombinować. Rozstawiają stanowiska pracy i uzbrojeni w papier, folię bąbelkową oraz kilometry taśmy klejącej – pakują. Ja mogłam tylko siedzieć i bezsilnie obserwować. Kiedy po opróżnieniu tylko dwóch półek okazało się, że zamknęli trzy kartony, a to nawet nie był jeden procent całości, zaczęłam płakać. Siedziałam i po policzkach leciały mi łzy w zupełnej ciszy.

W panią Anię, oazę spokoju, dosłownie trafił szlag. Najpierw mnie zwymyślała, potem pocieszyła, a na końcu kazała zamknąć się w pokoju i zająć czymś konstruktywnym. W moim przypadku oznaczało to załatwianie masy formalności, które pojawiają się po śmierci bliskiej osoby. Po prostu ubaw po pachy.

Panowie pakowacze bardzo szybko zorientowali się, że sytuacja ociupinkę odbiega od standardowej wysyłki. Moja hierarchia wartości była, delikatnie rzecz ujmując, interesująca. W oczach postronnej osoby mój sposób selekcji – opierający się na wybieraniu „śmieci” zamiast przedmiotów wartościowych – mógł wydawać się dziwny. Po krótkiej informacji, dlaczego likwiduję mieszkanie, powiedzieli mi, żebym się nie martwiła. A ja patrzyłam, jak rośnie sterta kartonów, a rzeczy do zapakowania jakoś nie ubywa. Widziałam, że dadzą radę z „rodowymi zastawami”, ale ja miałam wielką walizkę zdjęć i ponad 500 książek. Wiedziałam, że będę musiała coś poświęcić.

Po powtórnej próbie obserwacji postępów pakowania poddałam się i zamknęłam w pokoju. Stwierdziłam, że muszę chociaż na chwilę odizolować się od tego dramatu, bo padnę klasycznym trupem – i to nie tylko w sensie metaforycznym. Po godzinie wzięłam się w garść, gotowa stawić czoło strasznej rzeczywistości. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam, że zdjęcia i wszystkie książki zniknęły. Pan szef pakowacz spojrzał na mnie i powiedział: „Już teraz może pani być spokojna, bo to przecież na tych książkach pani najbardziej zależało, prawda?”. Skąd to wiedział? Pozostanie to dla mnie tajemnicą.

Panowie podeszli do pakowania mojego dobytku w sposób kreatywny – zamiast folii i papieru użyli pościeli i ręczników. I nieważne, czy zrobili to z litości, uprzejmości, czy po prostu byli przyzwoitymi ludźmi. Zamknęli w sumie 60 kartonów różnej wielkości. Udało im się zapakować wszystko. Na przekór planom i realnym możliwościom – dokonali niemożliwego.

Pani Ania ugościła ich pierogami domowej roboty w ilościach hurtowych, a ja podpisałam protokół. Podczas gdy panowie pożywiali się, ja trwałam w niedowierzaniu. W końcu stwierdziłam: „Udało wam się zapakować całe moje życie”, na co jeden z nich odpowiedział, że ma wielką nadzieję, że nie. Poprawiłam się: „Zapakowaliście wszystkie moje wspomnienia”. Panowie, totalnie wyluzowani, aczkolwiek trochę wzruszeni, stwierdzili, że przecież mówili, że mam się nie przejmować.

Przekonanie, że dobrych ludzi jest coraz mniej na tym świecie, może i jest prawdą, ale z całą pewnością można jeszcze na nich trafić. W taki sposób moje cargo popłynęło do Stanów. A jak odbyło się rozpakowywanie – to już zupełnie inna historia.

Krasnoludki są wśród nas, czyli gnomki i Ja

Po osiągnięciu (z westchnieniem to przyznaję) wieku okołomenopauzalnego, przeżyciu pandemii, dwóch poważnych operacji i wieku dojrzewania moich dzieci (jedno jeszcze w trakcie procesu), zupełnie egoistycznie zaczęłam świadomie robić coś dla siebie.

Zaczęło się niewinnie od przygotowań do Świąt Bożego Narodzenia w listopadzie dwa lata temu. Po oficjalnym zakończeniu rehabilitacji okazało się, że oprócz kilkunastu tytanowych elementów w ciele dostałam w bonusie możliwość siedzenia bez bólu. I ten fakt zapoczątkował niezwykle zaskakujący bieg wydarzeń. Melodramatycznie rzecz ujmując – zmienił moje życie.

Tutaj mały wtręt. Amerykanie przygotowują się do wszystkich świąt z dużym wyprzedzeniem. Już się do tego przyzwyczaiłam. Na przykład w sierpniu w sklepach króluje już Halloween oraz pojawiają się dekoracje bożonarodzeniowe. Doszłam do takiego stanu, że choinka ze świecącymi lampkami w środku lata w sklepie zupełnie mnie nie szokuje, wręcz jak jej nie ma, to jestem lekko zdezorientowana. Boże, co ze mną zrobiła ta amerykańska rzeczywistość!

Wracając do tematu: dwa lata temu nieśmiało zaczęłam przygotowywać dekoracje świąteczne po amerykańsku, z wyprzedzeniem. I nagle okazało się, że mogę nie tylko kupić gotowe, ale mogę je sama robić – na siedząco, oczywiście. Odkryłam sklep o obiecującej nazwie Dollar Tree, gdzie wszystko można kupić za dolara (plus podatek) i odpłynęłam. Do tej pory jestem stałą klientką. Dziwię się, że nie wystawili mi jeszcze jakiejś diamentowej karty Szalonego VIP-a albo po prostu nie poddali się i nie sprzedali mi po promocyjnej cenie całego sklepu.

Po pierwszych zakupach mój obładowany dobrem wszelakim Mąż ledwo dotarł do samochodu. Jeszcze wtedy nie wiedział, biedak, co go czeka. A czekały go regularne wizyty w tym przybytku. Zaanektowałam stół w naszym salonie, teoretycznie eleganckim i przeznaczonym dla gości. Rozłożyłam wstążki, szyszki, kulki, brokat, bombki i miliard innych rzeczy i zaczęłam tworzyć. Najpierw pojawiły się różne stroiki, potem dekoracje na choinkę, a na końcu gnomki, czyli krasnoludki.

Parę razy widziałam gnomki w Polsce. Charakteryzują się tym, że mają okrągłe noski i czapki zasłaniające oczy. Co ciekawe, pochodzą oryginalnie z Europy. Dlaczego są tak popularne w Ameryce – nie mam pojęcia, ale bardzo się cieszę z tego powodu, bo stały się moją inspiracją.

Otworzyłam mój Warsztat Świętego Mikołaja, jak go nazywał Mąż i dzieci, grubo przed Świętami, ale niestety przed samym Bożym Narodzeniem musiałam go zamknąć. Już nawet nie chodziło o kwestie estetyczne, że w centralnej części domu stworzyłam minifabrykę, ale zaprosiliśmy na Święta Panią Rosołkową wraz z rodziną. Nie było wyjścia, trzeba było wszystko sprzątnąć. Popakowałam wszystko i poczułam się nieszczęśliwa jak pies, któremu ktoś zabrał ulubioną, wymamlaną kość, ewentualnie skarpetkę. Siła tej reakcji zaskoczyła mnie samą.

I wtedy zrobiłam coś szalonego, mianowicie zlikwidowałam pokój gościnny. W ramach prezentu pod choinkę i przy poparciu ze strony członków rodziny zażyczyłam sobie stół i regały. Urządziłam mój własny, całoroczny warsztat gnomkowy i od tego momentu zaczęłam produkować krasnoludki własnego pomysłu – trochę gnomki, trochę lalki. Potem otworzyłam drugą linię produkcyjną śmiesznych zwierzaków, a ostatnio wpadłam w szał odnawiania staroci. To szaleństwo z kolei zaczęło się od ostatnich Świąt Bożego Narodzenia, kiedy poszukiwałam starych bombek.

Natknęłam się wtedy na kilka drewnianych świeczników w stanie nadającym się głównie do wyrzucenia. Za zawrotną cenę około 20 dolarów dorobiłam się całej ich kolekcji, którą odmalowałam. Potem znalazłam porcelanowe, a potem straciłam zdrowy rozsądek. Obecnie jestem na etapie malowania wazonów. Aż strach pomyśleć, co będzie dalej, bo jakoś tak niepokojąco te starocie są coraz większe. Muszę uprzedzić moje stado, że jak zobaczą mnie wpatrującą się z rozmarzeniem w starą, trzydrzwiową szafę, mają mnie natychmiast ewakuować ze sklepu do domu.

Gwoli ścisłości: nie mam żadnego artystycznego przygotowania ani wykształcenia. Nigdy nawet nie sądziłam, że potrafię robić takie rzeczy. U mnie w rodzinie talent artystyczny zgarnęła moja Mama i Córka. Ja byłam raczej tym pokoleniem, przez które takie uzdolnienia przeskoczyły. Przynajmniej tak myślałam, ale okazuje się, że nie tylko życie, ale także jednostka ludzka walcząca z menopauzą może być pełna niespodzianek.

I oto na emigracji odkryłam swoją pasję. Może nie tak spektakularną jak skoki ze spadochronem czy wspinaczka wysokogórska, ale jest moja własna, daje mi szczęście i niesamowity spokój ducha. Powiem szczerze, że posiadanie pasji to była jedna z nielicznych rzeczy w moim życiu, których trochę zazdrościłam, a jednocześnie kompletnie nie rozumiałam. Teraz rozumiem. Uczucie, kiedy robi się coś, co autentycznie uszczęśliwia, jest nie do przecenienia. Żaden najlepszy antydepresant lub używka, legalna bądź nie, do tej emocji się nie umywają.

Czysty egoizm zaś polega na tym, że nie ma żadnego racjonalnego powodu, który mógłby tłumaczyć to szaleństwo (może dlatego, że tego się nie da wytłumaczyć). Nie robię tego dla zysku, nie sprzedaję, nie reklamuję. Po prostu zanurzam się w proces twórczy, psy na swoich legowiskach przez sen mi kibicują, a ja po wszystkim stawiam gotowego gnomka na półce. Zrobiłam już ponad sto lalek, ledwo się mieszczą, a ja wciąż mam nowe pomysły.

Jedyny „konflikt interesów” dotyczy rywalizacji blog kontra rękodzieło. Jak pogrążam się w produkcji, to przestaję pisać i na odwrót. Jak do tej pory nie udało mi się znaleźć równowagi w tym szale twórczym, ale się nie poddam. Pisanie, mimo że również jest rodzajem tworzenia, jest zupełnie czymś innym od fizycznego zrobienia smoka, na przykład. Ponieważ ostatnio wręcz zalały mnie tematy, które chciałabym opisać, oraz – uczciwie przyznając – brakuje mi pisania, to spróbuję i zobaczymy, co mi z tego wyjdzie.

A to mała próbka mojego szaleństwa.