Zapora Hoovera, czyli betonowy, amerykański cud

Jest taka komedia romantyczna z Salmą Hayek „Poślubić czy polubić”.

Uwaga, zdradzam zakończenie: na końcu główna bohaterka rodzi dziecko na Zaporze Hoovera i bierze ślub w Wielkim Kanionie, a w tle leci piosenka Presleya.

Bardzo przyjemny filmik na poprawę nastroju i zawierający dodatkowo w sobie wszystkie elementy naszej wycieczki.

W tym filmie na Zaporze Hoovera jest zaznaczona gruba linia – granica pomiędzy Nevadą a Arizoną. W rzeczywistości czegoś takiego nie ma – a szkoda, bo fajnie to wyglądało.

Nie wiem, czy była i zmienili koncepcję, czy stworzyli ją tylko na potrzeby filmu.

Podczas naszej całodniowej wycieczki mieliśmy możliwość przejechania przez tamę i podziwiania tej olbrzymiej konstrukcji. 

Bez dwóch zdań jest imponująca, aczkolwiek przyznam się szczerze, że tamy nie robią na mnie jakiegoś specjalnego wrażenia.

Doceniam wkład pracy, korzyści i spektakularne widoki, ale się nie wzruszam.

Dla porównania: widziałam tamę w Asuanie i zdecydowanie bardziej niż tworem ludzkich rąk byłam wtedy zainteresowana Nilem.

Wracając do Zapory Hoovera – przegonili nas jak psy, dając tylko chwilę na zrobienie zdjęcia, i popędziliśmy dalej.

Największym absurdem był fakt, że zamiast pogonić nas uczciwie po dwóch stanach, zapakowali wszystkich do autokaru i puścili film dydaktyczny, żebyśmy sobie zobaczyli, jak wygląda Tama Hoovera na zewnątrz i od środka.

Ja osobiście wolałam wyglądać przez okno i chłonąć widoki w bardziej bezpośredni sposób.

Drugim momentem, który był podobnie absurdalny, była kontrola.

Kazali nam siedzieć cicho i nie robić gwałtownych ruchów. 

Do autokaru wszedł policjant, przeszedł go do końca i wyszedł. 

Gratulacje za czujność – można było przemycić rakietę.

Następnego dnia, w ramach tak zwanych dodatkowych szaleństw, wypożyczyliśmy samochód (dla zainteresowanych podaję model: Ford Mustang, kabriolet).

Oczywiście jeździliśmy cały czas z otwartym dachem jak psy i pojechaliśmy między innymi jeszcze raz zobaczyć, tym razem na spokojnie, to cudo amerykańskiej inżynierii.

I tutaj znowu natrafiliśmy na kontrolę. 

Pan zapytał nas, czy mamy broń.

Co można odpowiedzieć na takie pytanie?

Oczywiście prawdę, jeśli jest się uczciwym człowiekiem. A jak się jest bandziorem, to co daje taka konwersacja?

Gdybyśmy byli terrorystami, pewnie też uwierzyliby nam na słowo i nawet nie zajrzeli do bagażnika.

Przed nami za to jechała zakurzona furgonetka oblepiona nalepkami w stylu: „mam broń i uwielbiam jej używać, kiedy tylko mogę i nie mogę”.

Myślałam, że to żart – nie był. Małżeństwo w średnim wieku legalnie sobie wiozło strzelbę jak na bizony, widziałam na własne oczy.

Ochłonęliśmy i bez przewodników, na luzie, poszliśmy sobie do Arizony, wróciliśmy do Nevady, ponapawaliśmy się widokami rzeki z dwóch stron i zrobiliśmy wreszcie na spokojnie parę zdjęć.

Tama Hoovera jest uważana za dumę narodową i słusznie – jej budowa była olbrzymim i bardzo niebezpiecznym przedsięwzięciem.

Byłam, widziałam, ale mi raczej w duszy śpiewa pustynia z tymi groźnymi górami. Jednak zapalonym inżynierom i pasjonatom tematu szczerze polecam.