Dekorowanie domu, czyli przyszła kryska na szaloną Matkę Polkę

Jak to się mówi: „karma do mnie wróciła”. Patrzyłam z zażenowaniem, jak sąsiedzi zaczynają dekorować swoje domy i ogródki w listopadzie, i teraz się to na mnie zemściło.

Chcąc przynajmniej zachować pozory przyzwoitości, postanowiłam wstrzymać się z procesem ozdabiania do grudnia. Dzisiaj wystartowałam – lądowanie było bolesne.

Do pierwszego drzewa podeszłam z dzikim entuzjazmem. 

Nalatałam się w kółko jak pies, ale pięknie udało mi się je okręcić lampkami. 

Do drugiego drzewa podeszłam spokojniej, ale cały czas pełna wiary we własne siły. Naiwniaczka!

Gdzieś w połowie lampek okazało się, że potrzebuję wsparcia do pracy na tzw. wysokościach. 

Przytargałam wysokie krzesełko z kuchni, bo nie dorobiliśmy się jeszcze drabiny. 

Całe szczęście, że w tym momencie wróciła moja rodzina z zakupów, dzięki czemu Mąż miał okazję złapać mnie jak Danuśkę z Krzyżaków. 

Dokończyliśmy drugie drzewo razem, następnie zaatakowałam krzaczek – wbrew oczekiwaniom był jeszcze gorszy niż drzewo, bo kłuł w różne części ciała.

W tym samym czasie moje starsze dziecko ambitnie wzięło się za dekorowanie drzwi wejściowych. 

Po różnych próbach okazało się, że najwygodniej będzie robić to z ubikacji. 

Tak więc ja tkwiłam w krzakach, a moja pociecha dyndała malowniczo, obwieszona lampkami przez okno z kibla. 

Niesamowite było w tym całym procesie także to, że robiliśmy to wszystko na totalnego czuja, bo świeciło słońce jak w rozkwicie lata i nie można było zobaczyć, co i gdzie się może świecić.

Chyba w tym momencie uświadomiłam sobie geniusz i mądrość płynącą z wieloletniego doświadczenia sąsiadów. 

Nic dziwnego, że zaczęli miesiąc temu – dzięki temu mogą się ruszać. 

Jeden komplecik lampek dziennie i gdzieś w okolicy świąt wszystko im świeci. 

Mnie chwilowo nic nie świeci, bo nie wiem, jak to wszystko podłączyć i połączyć. 

W dodatku mam takie niejasne wrażenie, że mamy za mało lampek. Jak zgłosiłam rodzinie moją wątpliwość, Mąż wyraźnie zbladł.

Oczywiście, żeby nowej tradycji i wszystkim moim dziecięcym marzeniom stało się zadość, pojawiły się też Myszki: Miki i Minnie. 

Tu litościwie dla mnie okazało się, że wystarczy je podłączyć do prądu – rosną jak balon i świecą same od środka.

Teraz wszyscy, lekko oszołomieni, czekamy do zmroku, żeby zobaczyć, ile tysięcy lampek nam brakuje.