Choinka, czyli trochę nostalgii

Ogarnęła mnie panika, okazało się bowiem, że możemy nie mieć na Święta choinki. Wyglądało to tak, jakby już wszyscy wszystko wykupili.

Rozpoczęliśmy więc polowanie na choinkę. W praktyce okazało się to banalnie proste, ponieważ z głupoty zgodziłam się na demokratyczne głosowanie rodzinne. Przegrałam z kretesem – przegłosowały mnie cwaniaki. 

Ja jedna chciałam żywą, a stanęło na sztucznej.

Okazało się, że mało tego, że amerykańskie sztuczne choinki są dużo ładniejsze od polskich, to jeszcze można je kupić od razu z lampkami. 

Zwłaszcza ten ostatni aspekt kusił mojego Męża, który co roku dzielnie walczył z lampkami przy rozbieraniu choinki, bo ubierałam zawsze ja z dzieciakami.

Zakupiliśmy zatem takie cudo. 

Małżonek dokładnie oczekiwał cudu w stylu kreskówek – że naciśniemy guzik i puuf, wyskoczy z pudła gotowa, świecąca choinka. 

I najbardziej szokujące było to, że prawie wyskoczyła. Od momentu otworzenia pudła do podłączenia kabla upłynęło około 10 minut. 

Wielka choinka, ponad dwa metry, składa się z 5 części – nakłada się je na siebie i po ptakach. Nawet gałęzie nie były przyklepane. 

Świeci na kolorowo lub biało, w zależności od nastroju, i żeby dopełnić całości w iście amerykańskim stylu, na lampki jest malutki pilot.

Oczywiście dokupiliśmy też bombki, aczkolwiek były już mocno poprzebierane i trzeba było się mocno natrudzić, żeby znaleźć ładne. 

Tu pojawiła się moja pierwsza frustracja, bo bombki były głównie czerwone, złote, srebrne i zielone. 

Aczkolwiek bardzo miłym zaskoczeniem było to, że najładniejsze bombki, które znaleźliśmy, były wyprodukowane w Polsce. Zdaliśmy sobie z tego sprawę dopiero w domu.

Idąc za ciosem, powiesiliśmy bombki i odpaliliśmy choinkę. Wygląda pięknie, elegancko, wyrafinowanie, po prostu perfekcyjnie.

Tylko dlaczego tak bardzo brakuje mi mojej lekko wyleniałej, sztucznej choinki z Polski? Okazało się, że niektóre rzeczy nie potrzebują perfekcji, tylko duszy i magii.