wtorek, 17 listopada 2026

Egipt, czyli pociąg Nefretete

 Zanim opiszę, jak wyglądała moja podróż w nocy pociągiem, chciałabym wyjaśnić pewną sprawę. 

Jak do tej pory, kiedy chciałam pod jakimś postem umieścić zdjęcie, wybierałam je z folderu w komputerze. Czasy bowiem tak się zmieniły, że zdjęcia drukuje się raczej tylko przy specjalnych okazjach. 
Z wycieczki do Egiptu, ponieważ odbyła się ćwierć wieku temu, mam tylko album ze zdjęciami. Jak zaczęłam je przeglądać, uzmysłowiłam sobie, że jakościowo nie powalają. 
Teraz można napstrykać 100 zdjęć i wybrać dwa najpiękniejsze – wtedy robiło się 5 albo najczęściej jedno i dopiero po wywołaniu filmu można się było zdziwić, przyjemnie lub wręcz przeciwnie. I mogłabym poszukać super pięknych fotografii w internecie, ale to nie byłoby to samo. 
Dlatego wszystkie załączone zdjęcia są moje, archiwalne, i mam nadzieję, że mimo średniej jakości wprowadzą wszystkich w odpowiedni nastrój do czytania o mumiach, świątyniach i tajemnicach faraonów.
Wracając do tematu, nasza grupa, wciąż podekscytowana przygodami w Kairze, została znowu – oczywiście w konwoju – odtransportowana na dworzec kolejowy. Pociąg o bardzo pasującej do okoliczności nazwie „Nefretete” miał nas zawieźć pod granicę z Sudanem.
Przy wsiadaniu okazało się, że na południu przejmie nas inny przewodnik, serdeczny kumpel obecnego. Czyli w teorii mieliśmy podróżować nocą sami. Muszę przyznać, że się lekko zaniepokoiłam. Przewodnik nas uspokoił i wskazał ręką młodego chłopaczka, tak na oko dwudziestoletniego, twierdząc, że on się nami zaopiekuje. Znałam go już wcześniej, bo cały czas nam towarzyszył. Powiem szczerze, że mimo wielkiej sympatii do nowego opiekuna, nie byłam sobie w stanie wyobrazić, jak on miałby nas ochronić przed niebezpieczeństwem. Jeden szczuplutki chłopak, 25 rozsianych po pociągu osób i pociąg mknący w ciemności.
Podobnie jak wcześniej wyparłam myśl o ewentualnym zbiorowym morderstwie i wsiadłam do pociągu. To były czasy, kiedy polskie pociągi wyglądały zupełnie inaczej niż obecnie. Wielka rewolucyjna zmiana nastąpiła kilka lat później. 
I oto weszłam do pociągu, który nie wyglądał co prawda jak wyjęty z książek Agathy Christie, ale w porównaniu do moich wcześniejszych doświadczeń jawił się jak szczyt rozpasania i luksusu. Obawiałam się, że będę siedziała kilkanaście godzin na twardej ławce, może nawet drewnianej. Tymczasem zobaczyłam wagon, w którym nie było przedziałów, do których byłam przyzwyczajona, za to były wielkie, rozkładane fotele, które nie tylko spokojnie udawały łóżka, ale jeszcze miały opcję rotacji. 
Uspokojona dodatkowo wizją czynnej toalety z przyjemnością rozciągnęłam się w fotelu. Z braku widoków za oknem skupiłam uwagę wewnątrz. 
Pociąg ruszył, wszyscy żyli, a następnego dnia miałam zwiedzać Wielką Tamę i wyspę Philae – życie było piękne. 
Po jakimś czasie otworzyły się drzwi i wjechał egipski „wars” i to również była przygoda. Zamiast zimnych napojów zaserwowano nam gorącą herbatę z cukrem w szklankach. Na tym etapie przestałam już martwić się o bakterie. Nie wiem dlaczego, ale pamiętam smak tej herbaty do dzisiaj – zdecydowanie jedna z lepszych, jakie piłam w życiu.
Po pewnym czasie moi współtowarzysze zaczęli chrapać, niektórzy dość głośno, a nasz opiekun zwinął się w kłębek i usnął cichutko na fotelu przy drzwiach. Skojarzył mi się z małym pilnującym psiakiem i nie jest to obraźliwe porównanie. Jak bardzo miałam rację, okazało się parę godzin później. Mimo super wygodnych foteli nie mogłam zasnąć i po prostu cieszyłam się chwilą. Oto pędziłam wolna jak ptak przez kraj z moich marzeń. Kiedy zaczęłam drzemać, otworzyły się drzwi i w tym momencie odechciało mi się spać zupełnie, a poczucie niczym nieujarzmionej wolności zniknęło jak sen złoty.
Do wagonu weszło kilku mężczyzn wyglądających jak największy koszmar turystów. Zamarłam – prawie wszyscy, mimo dość silnego oświetlenia, oprócz mnie spali. To był jedyny moment podczas mojej podróży, kiedy się bałam. Na szczęście nie trwało to długo, bo w tym samym momencie nasz opiekun, chudzinka w cienkiej kurteczce, zerwał się, jakby ktoś go oblał zimną wodą. Podszedł do nieznajomych mężczyzn i zaczął rozmawiać, jednocześnie dokładnie wskazując wszystkie osoby z mojej grupy. Patrzyłam i nie mogłam w to uwierzyć: potencjalni „zamachowcy”, choć dość niechętnie, opuścili nasz wagon. Młody przewodnik chwilę jeszcze czuwał, potem spokojnie wrócił do przerwanej drzemki. 
Ja również usnęłam, choć mimo upływu tylu lat wciąż mam przed oczami chudziutkiego chłopaczka stojącego przed naprawdę groźnie wyglądającymi mężczyznami. I kto wie, może to byli agenci pod przykrywką, obrońcy uciśnionych, ale patrząc w ich oczy, nie widziałam troski o nasze bezpieczeństwo, czułam tylko zagrożenie. 
Rano dotarliśmy do Asuanu. Rozpoczynał się następny etap mojej podróży. Wreszcie miałam zobaczyć to, o czym marzyłam, czyli starożytne świątynie, Nil i Dolinę Królów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz